Op bezoek: klamme handjes en stoute schoenen

Mijn stoute schoenen mogen (moeten) vandaag plaatsmaken voor netjes gelakte of met schoensmeer besmeurde voetdeksels. Mijn sokken zie je doorgaans niet, maar toch ruil ik mijn twintig paar met minimaal twee gaten per sok in voor een nieuw paar.

Het uit mijn studententijd overgebleven T-shirt vol (toen nog) woordgrapjes (‘”Ik heb een bril nodig”, zei de kapper gekscherend’) laat ik maar even voor wat het is en ruil ik in voor een net overhemd met een dito jasje. Wellicht ten overvloede, maar zelf mijn onderbroek is voor deze gelegenheid gestreken.

Ik kijk wel twintig keer of mijn kapsel goed zit. Niet dat er veel mis kan gaan bij mij, maar voor je het weet loop je met een pindakaashoofd over straat. Het glazuur heb ik in tien minuten gegarandeerd van mijn tanden gepoetst, de salami blijft netjes in de koelkast vanmorgen, en met de stofzuiger haal ik nog even drie maanden koekkruimels en ander grofvuil uit de bodem van mijn tas.

De hele rit probeer ik me te concentreren op mijn ongecontroleerde ademhaling. Ik pak het papierwerk, controleer het, blader er doorheen en controleer nog drie keer of het compleet is. Je weet niet of door een financieel gat in je hand ook belangrijke papieren kunnen verdwijnen. Of dat je toch een gat in de bodem van je tas hebt gezogen vanmorgen en alles nu op straat ligt.

Minstens 45 minuten te vroeg kom ik aan op de plek van bestemming. Knoop in mijn maag, zweetdruppels op mijn voorhoofd, en ondanks mijn zorgvuldige sokkeuze voel ik toch mijn grote teen uit een nieuw gat ontsnappen. Ik haal diep adem, controleer mijn gulp, stop het kauwgompje in mijn holle kies en ga met ferme stappen op mijn doel af. Maar niet zonder eerst te struikelen over de stoeprond en bijna door de glazen pui heen te lopen.

Met een brede glimlach stapt ze op me af. “Hallo meneer, wat leuk dat u er bent! En wat ziet u er netjes uit vandaag. U heeft wel klamme handjes zeg, zenuwachtig? Kopje koffie?” Ja beste stagiairs, ook voor uw stagedocent is zo´n stagebezoek best spannend. Beetje lief zijn dus, graag, en niet naar onze sokken kijken!

 

Deze blog is ook verschenen op de website van de Juridische Hogeschool Avans-Fontys

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *