Lowlands (is) voor losers

festivalJe kunt natuurlijk op donderdag al afreizen naar Biddinghuizen en vervolgens uren in de file staan om dat uit de zee getrokken stukje Nederland te kunnen bereiken.

Bij aankomst duimen dat je geen slachtoffer bent geworden van je eigen stupiditeit en dat je kaartje niet is geblokkeerd. En met een beetje pech Nickelback op de achtergrond horen.

Op het campingterrein met je vrienden ruzie krijgen of met ‘je vrouwtje’ in een huwelijkscrisis terechtkomen omdat de tent niet naar jou luistert. Terwijl je bij voorbaat al weet dat hij over twee dagen is leeggeroofd.

Dan eerst uitdrogen en ter compensatie lauw bier drinken voor te veel geld, om een dag later het regenwater uit je kaplaarzen te moeten gieten en je de modder uit je oren kunt halen.

Daarna nog even je grenzen verleggen en een pilletje of wat naar binnen stouwen, en als je weer nuchter bent concluderen dat je telefoon door je Roemeense festivalgenoten proletarisch is geshopt.

’s Nachts geen oog dicht doen vanwege de nog altijd trippende buren, en de volgende dag net zo onsmakelijk ruiken als al je feestgenoten vanwege de te dure en ongeldig verklaarde douchemuntjes.

Als je geluk hebt, krijg je vaag nog het geluid van een bandje mee, terwijl je in een naar zweet ruikende tent opeengepropt staat of op 200+ meter van het podium je verrekijker zoekt.

Nee, dat Lowlands is (niet) voor losers, maar ik krijg soms het onbestemde edoch kloppende gevoel dat het bewijs is geleverd dat we van de apen afstammen.

Ik pak het daarom heel anders (noem het slimmer) aan. Ik luister naar de muziek op Spotify, ik kijk naar de samenvatting op televisie, en ik volg het festival live op Youtube of 3voor12.

Jaloers? Neuh, maar laat al die anderen zich daar maar verbranden, bestelen, verregenen, trippen, vies maken, kapotdrinken en ergeren. Ik krijg een Lowlands huiskamerconcert.

Afbeelding: © Flickr.com / Krisztina Konczos

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *