Duiven: het foutje van moeder natuur?

Duif

Doorgaans heb ik niets dan respect voor moeder natuur. Neem nu het feit dat wij duimen hebben (stel je eens een leven zonder die dingen voor), dat een rat zijn staart kan amputeren als hij klem zit, en dat blondjes langzaamaan uitsterven. Niet dat ik iets tegen blondjes heb, maar moeder natuur moet er toch iets mee bedoelen?

Lof en respect alom dus. Maar er moet me iets van het hart. Het is een ongeloofwaardige bewering, maar ook ik maak wel eens foutjes. En waarom moeder natuur dan niet? Ik doel niet op albino’s, de uitvinding van de mug en het onkruid of de herfst. Nee, er is iets met die verrekte duiven.

Mussen verplaatsen zich met vrolijke sprongetjes over het trottoir, eenden waggelen met hun achterste op een manier waarvan vrouwen jaloers worden, en meeuwen lijken gewoon te lopen met hun platvoeten (saaie beesten). En ook mensen wandelen doorgaans vrij normaal, met uitzondering van personeelsleden bij sommige ministeries.

Maar die duiven hè, heb je die wel eens zien lopen? Los van het feit dat de gemiddelde stadsduif óf een stompje in plaats van een poot heeft, óf een teen mist, óf van moeder natuur slechts één poot gegund heeft gekregen, ziet hun loopje er niet uit. Bij elke stap die de vliegende ratten zetten, beweegt hun kop. Geen ja knikken of nee schudden, maar van voor naar achter.

Zie hier:

Worden die beesten daar niet duizelig van? Loopt er een spier van hun teen naar hun hoofd? Zijn ze chronisch en erfelijk mank? Moeder natuur? Vertel me, waarom?

Levensvragen.

 

Ps. Blondjes, maak je niet druk, jullie sterven toch niet echt uit.

 

Afbeelding: © Flickr.com / M. G. Kafkas

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *