Studenten en inzages: eigenwijs of op eigen wijze?

“Dus dat betekend dat ik eigenlijk een voldoende had gehad?”
“Nu zèg je het zelfs verkeerd. Het is tegenwoordige tijd, dus met een t van medewerkersTevredenheidsonderzoek.”
“Oh ja, sorry, maar je begrijpt toch wel wat ik bedoel?”

Ik houd van inzages en de vaste discussies die het oplevert. Natuurlijk, ik deel het liefst alleen maar voldoendes uit. Een compliment voor de student, en tot op zekere hoogte ook voor mij. Los van het feit dat het mij veel extra nakijkwerk zou schelen.

“Natuurlijk begrijp ik wat je bedoelt. Maar begrijp je ook waarom ik het zo belangrijk vind dat je naar de lessen komt?”
“Nee, het is altijd tot half 5, da’s toch kei laat! En ik heb een bijbaan, moet de hond uitlaten, de trein halen, en het college is niet verplicht.”

Er zijn -althans, dat hoop ik- op de basisschool en middelbare school een aantal taalkundige rijtjes, regels, wetmatigheden en vooral veel uitzonderingen gestampt in de toen nog onwetende en naïeve hoofden. En die zie ik nu eenmaal graag terug, omdat ik -en gelukkig niet alleen ik- vind dat juist taalgebruik essentieel is. Maar daar kan ik natuurlijk niet mee aankomen bij een student die bewust geen Neerlandistiek is gaan studeren.

“En je telefoon moet natuurlijk ook betaald worden, ik begrijp het. Maar stel nu dat je die tijdens de les gewoon eens niet gebruikt. Dan houd je ineens enorm veel Facebook-, Whatsapp- en internettegoed over en hoef je niet eens meer te werken. Toch?”
“Meneer, niet zo bijdehant.”
“Bijdehand.”
“Dat zeg ik.”

“Weet je, de meeste dingen die je niet goed hebt gedaan, heb ik tijdens de les behandeld. Ik heb twee lessen lang tips gegeven zodat je gewoon een voldoende kunt halen.”
“Ja maar hun waren er ook nooit en hebben wel een voldoende.”
“Zij ook.”
“Zucht, meneer.”

Ja, ik ben een taalpurist, maar wel een pragmatische (al gebruiken veel studenten een andere definitie van pragmatisch als het om spelling gaat). Het  buteekunt naamuluk nie dat ju fooneeties kunt gaan sgrijven, maar wel dat ik niet over elke komma val mits je de regels van het groene (en wat mij betreft ook witte) boekje moet volgen. Verder is pragmatisch een afschuwelijk woord, maar dat terzijde.

“Natuurlijk moet je een voldoende halen, dat heb ik ook het liefst. Het is eeuwig zonde en onnodig dat je inhoudelijk een kunstwerk aflevert, maar een onvoldoende krijgt op taal.”
“Maar als u het onnodig vindt, dan kunt u toch gewoon een voldoende geven.”
“Dat vind ik nou een wijze opmerking.”
“Dank u meneer.”
“Eigenwijs, vooral.”

Elke maandagavond plaats ik een onderwijsartikel over inspirerende werkvormen, afwisselende lessen, bruikbare opdrachten, de (gevoelsmatige) kloof tussen theorie en praktijk en zelfreflectie. En gewoon mijn ervaringen als (beginnend) docent op het hbo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *