[onderwijsblog] Personeelsdag: het zijn net(te) mensen

Hawaiiaanse slingerNatuurlijk speel je in je functie wel eens een rol. De leraar doet alsof ‘ie écht geïrriteerd is, de supermarktmanager hecht waarde aan de mening van de klant, de caissière speelt een altijd vrolijke vrouw, de politieagent heet zelf brave Hendrik en de Willem II-fan is altijd ziek op maandag. Zo ken je de meeste van je collega’s, totdat de personeelsdag eindelijk daar is.

En die van mij was daar afgelopen dinsdag, in de prachtige Villa de Vier Jaargetijden. De ene helft van de collega’s blijkt ineens geweldig losse heupen te hebben en schudt daar zonder moeite een samba uit, en de andere helft gebruikt zijn of haar losse handjes ditmaal mét toestemming om op allerhande trommels en instrumenten met moeilijke namen te kunnen raggen (ook wel Braziliaanse percussie). Met passie: overal blaren op handen en voeten, mede dankzij de gemotiveerde docenten is. En ja, mijn natte trommeldroom is deze middag ook in vervulling gegaan!

Maar goed, of het nou is omdat je indruk wilt maken op je kamergenoten, omdat het kind in jezelf weer boven komt drijven, of omdat je eindelijk betaald geen rol hoeft te spelen maar gewoon jezelf kunt zijn: elke personeelsdag leer je jouw collega’s beter (en vooral anders) kennen. En daar houd ik van.

Mensen waarvan je denkt dat ze leven op koffie met melk en suiker blijken ineens fervent bierliefhebber te zijn, en collega’s die voor jouw gevoel dromen van zon, zee en strand hebben de hele wereld al gezien (jaloezie mijnerzijds alom). En natuurlijk komen er vanuit onverwachte hoek als het van de trommelleider met z’n fluitje niet mag ook ineens stiekeme puberale trommelaars.

Het viel me op de middelbare school als ‘hulpmentor’ van een brugklas al op: als tijdens het introductiekamp de brugpiepers in bed lagen, bleken die leraren ineens heel erg relaxed, van de poep-en-pieshumor, en bovenal menselijk. Ademloos heb ik de hele avond met open mond tussen deze ‘grote mensen’ gezeten. En met een personeelsdag is het niet anders: de ene positieve verbazing na de andere.

Wat moeten studenten denken als ze over het muurtje van de feestlocatie kijken en ineens die ene docent met een Braziliaanse slingers om de nek en een drankje in de hand schuine grappen zien maken? En de volgende dag met kleine oogjes weer voor hun neus zien staan. “Die Michael is helemaal geen stomme nerd, maar eigenlijk heel menselijk en aardig joh!”

Ja, docenten (en collega’s) op een oh zo belangrijke personeelsdag: het zijn net(te) mensen. En ik houd ervan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *