Grijze haren

Ik word hip!

Er is mij door mijn directe omgeving een smartphone opgedrongen. Nu kan ik als masterstudent communicatie- en informatiewetenschappen ook eigenlijk niet anders, maar ik vond dat mijn telefoon model koelkast met een inbox-capaciteit van twintig sms’jes nog prima aan de hedendaagse eisen voldeed.

Alle moderne mensen om mij heen dachten hier echter anders over, ondanks dat mijn telefoon in tegenstelling tot G3, Wifi, en Bifi telefoons ook in Wz1, Gz101 en de Library ontvangst had. Dus zit ik nu een telefoon zonder toetsenbord, zichtbare antenne, en Snake.  Ik heb inmiddels achterhaald hoe ik hem aan kan zetten. Vervolgens heb ik een Whatsping-account aangemaakt en kan ik zowaar Angryfeuten –en ik doel hiermee niet op het afschieten van boze eerstejaars studenten.

De bel- en sms-functie heb ik overigens nog niet gevonden. Nu doet dat er ook niet toe, want niemand in mijn omgeving weet nog wat dat is. Zij gebruiken Hyvesbook, Appie-app, LinkedFace, TwitterIn of Wordbirdsen om elkaar te vinden.

Ik kan het allemaal niet meer volgen. Als ik in de kroeg sta zie ik links een BlackBerry bluetoothen –noem het dan gewoon een BlueBerry –met de HTC rechts van mij en een broekzak trekt de aandacht door een oplichtende Samsung die een mailtje krijgt. De feestgangers versieren geen mannen of vrouwen meer, maar uitsluitend nog de achtergrond van hun telefoon.

De mensen in de kroeg heb ik die avond niet gesproken; ik was te druk met het controleren van de acht mediums waarop ik werd aangesproken. Tegen de tijd dat ik met het touchscreen een sms’je terug had gestuurd gingen de lichten van de kroeg weer aan. Toen ik thuis kwam zag ik het; smartphones bezorgen mij grijze haren.

Ik word oud.

Deze blog is ook verschenen  in Univers Magazine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *